Erwin Eckhoudt

Lid sinds:
september 2009
Beroep
Servicetechnicus
Leerling van:
Robert Vogel jr.

Lid van de kernploeg
Standplaats
Zoetermeer
Geeft les in
Zoetermeer (donderdagavond)

Over mij

In het begin van de jaren tachtig, ik was een jaar of achttien, werd mijn nieuwsgierigheid voor dit Zuid-Chinese vechtconcept al gewekt via een mysterieus restaurant aan het Spui in Den Haag.

Ik wist van enkele maatjes waar ik destijds mee in Den Haag Pencak Silat (Pukulan Betawi) trainde (onder de leiding van wijlen Oom Will Wijnhamer) dat daar boven het restaurant les gegeven werd in een geheimzinnig Kung-Fu concept... Wing-Chun! Echter buitenstaanders werden daar toen niet geaccepteerd, dit was daar blijkbaar slechts voorbehouden aan de Chinese gemeenschap rond de Wagenstraat in Den Haag. En ook in het Amicitia aan het Westeinde in Den Haag waar we regelmatig te vinden waren konden we nooit een glimp opvangen van het Chinese boksen, het Wing-Chun.

Meer als een kwart eeuw verstreek, en ook het fanatieke sporten was daarmee al weer heel wat jaartjes voorbij. Totdat ik in de zomer van 2009 besloot om weer is wat meer te gaan sporten ik was toen 45 en op zoek naar een individuele sport die mij fysiek maar ook mentaal kon uitdagen. De eerste gedachte die in mij op kwam was Wing-Chung, en in tegenstelling tot het begin van de jaren tachtig was er in 2009 een vrijwel onbeperkte hoeveelheid informatie hierover beschikbaar, niet in de laatste plaats over het aanbod van de vele scholen.

Waar moest je dan op letten met zo een enorm aanbod van superieure Wing-Chun scholen en de daarbij behorende fameuze Sifu's...? Beroepsmatig ben ik een techneut, en ben gewent om met de feiten te werken, of in ieder geval op zoek te gaan naar de feiten. No nonsens dus, feiten. Aangezien er in Zoetermeer destijds in de Schoolstraat een locatie was van een of andere Wing-Chun school maakte ik een afspraak met een vriendelijke meneer Vogel, deze naam vond ik alles behalve Aziatisch zodat ik al wat sceptisch was of deze school wel het juiste pad was voor mijn zoektocht naar de Zuid-Chinese connectie...

Aangekomen voor mijn eerste proefles onderging ik een loodzware conditietraining waarna ik ongeveer twee weken lang precies wist hoeveel spieren er in mijn lichaam zaten gezien de  spierpijn in vrijwel heel mijn lichaam. Uitdaging genoeg dus. Daarna kreeg ik met een aantal andere pupillen een soort intakegesprek met de oprichter van de Associatie Wing-Chun Kung-Fu Nederland. Deze meneer Vogel maakte op mij tijdens dit kennismakingsgesprek een grote indruk, en nog voor ik ook maar kennis had genomen van de wapenfeiten van deze school wist ik intuitief al dat ik trouw zou blijven aan deze school als loyaal student. Dit gevoel wordt elke training alleen maar versterkt. Al vanaf de eerste dag ben ik er achter dat deze Associatie geen een of andere Wing-Chun school is maar de grondlegger van het Wing-Chun in Nederland en voor mij de juiste keuze.

De Associatie Wing-Chun Kung-Fu Nederland is voor mij de plaats om hoogwaardig Wing-Chun te beoefenen van zeer kundige no nonsens leraren in een sociaal prettige omgeving. Ik vind het nog steeds bijzonder dat na de lessen de leraren altijd ruim de tijd nemen om vragen of opmerkingen nog even door te praten met de studenten, maar ook gewoon voor een praatje. Tevens ontbreekt het de leraren aan elk spoortje van arrogantie. Het is niet het systeem alleen wat een vechter superieur maakt in een gevecht, maar temeer de beoefenaar van het systeem: zijn talent (maar ook inzicht in zijn tekortkomingen), zijn fysieke en mentale kwaliteiten, zijn trainingsuren, zijn begrip van het systeem en last but not least: de juiste leraren (zij de student).

Het is mij een eer om student en familie te zijn van mijn leraren Robert Vogel senior en Robert Vogel junior. Graag noem ik ook senior assistent Aniel Badri die mede bijdraagt aan mijn ontwikkeling (net als vele andere leden!). Wing-Chun is voor mij geen doel maar slechts een reis, en reis die iedere keer weer nieuwe inzichten geeft over oude concepten, een reis die het eigen handelen reflecteert, ego's doet verdwijnen waar respect ontstaat en waar wilskracht en bezinning hand in hand gaan, een reis zonder bestemming waar ook vriendschappen op de route liggen.

Ben ik een vechtersbaas? Nee, natuurlijk niet, niemand van ons, indien noodzakelijk willen wij een gevecht juist zo snel mogelijk beeindigen! Ik noem ons Wing-Chun ook nooit een vechtsport, maar een uitschakelsysteem, net zoiets als het licht uitdoen...

Erwin Eckhoudt